W poprzednich odcinkach...
Nadchodzi burza, a kiedy się skończy,
obawiam się, że niewiele pozostanie z naszego świata.
Oni szukają kogoś,
kto potrafi otworzyć drzwi między wymiarami.
Laston-Hennings Cryonics został okradziony.
Wzięli wszystko.
Zniknęły wszystkie kriokapsuły.
Więc znaleźli to, czego szukali.
Zapamiętaj ten symbol. Jest ukryty na ich przywódcy.
W ten sposób go rozpoznasz.
A jeśli go znajdą,
nie będzie można ich zatrzymać.
Dlatego ty musisz znaleźć go pierwsza.
INSTYTUT PSYCHIATRYCZNY C. HENNINGTONA BOSTON, MASSACHUSETTS
Dziewczyna w czerwonej sukience...
Ma kwiaty we włosach.
Jakie to kwiaty?
Nie jestem pewny.
Dziękuję, panie Slater. Przypomni pan sobie.
Wrzos...
Te kwiaty w jej włosach.
Te kwiaty to wrzos.
Możliwe, że tak.
Pojemnik.
Proszę się nie ruszać.
Zapewniam, że nie będzie bolało.
Zamknijmy go.
Poczekaj.
Tak?
Mamy aktywność.
Kod szary, korytarz B.
Mamy dwie minuty, może trzy.
Naprawdę mi przykro.
Wolałbym nie zostawiać pana w takim stanie.
Panie Slater?
Pomóż mi.
Fringe 2x10 Grey Matters
Napisy wykonane na prośbę www. fringe. net. pl
Tłumaczenie: cy8er & KaeL Korekta: Jandulka
dla SerFa Subtitles (SerFa.pl)
Synchro i poprawki wersji angielskiej:
VeRdiKT [Subscene. com / Addic7ed. com]
Agent specjalny Olivia Dunham, FBI.
Ci dwaj mężczyźni są konsultantami...
Peter Bishop i doktor Walter Bishop.
Prowadzimy śledztwo w sprawie włamania.
Pan to doktor Bishop?
Tak.
I nie jestem szalony.
Joseph Slater był naszym pacjentem
przez ostatnie 14 lat.
Przyjęty z rozpoznaniem
ostrej schizofrenii paranoidalnej.
Z akt wynika, że cierpiał na przywidzenia,
pozorne wspomnienia, gwałtowne huśtawki nastrojów.
Wszystkie podręcznikowe symptomy...
Miał każdy z nich.
- Aż do wczoraj. - Właśnie.
W ciągu godziny, od kiedy odkryliśmy,
co zrobiono panu Slaterowi,
zmiana jego zachowania była niesamowita.
Więc właściwie dwaj mężczyźni włamali się,
wycięli mu dziurę w głowie... I co? Uzdrowili go?
Brzmi nieprawdopodobnie, ale tak.
Dziwne również jest to, że nie ma śladów,
że w ogóle coś mu zrobili.
Struktura mózgu pana Slatera jest nienaruszona.
Robiliśmy testy krwi, toksykologię...
Nie znaleźliśmy nic niezwykłego.
Chcemy zobaczyć te wyniki.
I jego historię choroby.
- Oczywiście.
Pani doktor, chciałbym zobaczyć pacjenta.
Właśnie tam idziemy, Walterze,
zobaczyć pana Slatera.
Peter, zobaczymy zdrowego człowieka.
Ja chciałbym zobaczyć go, kiedy był chory.
Nie, nie, nie, dziewczyna w czerwonej sukience...
Chryzantemy w jej włosach.
Jej matka hodowała je w skrzynce, na parapecie.
A gdzie mieszka ta dziewczynka?
Po drugiej stronie ulicy.
Nie, Josephie, nie mieszka tam.
Ona... przeprowadziła się.
Nigdy tam nie mieszkała.
Co z nią zrobiliście? Co zrobiliście?
Co z nią zrobiliście?
Oddajcie ją. Oddajcie!
Sprowadźcie ją z powrotem!
Sprowadźcie ją...
Nie potrafi pan opisać żadnego z nich?
Nie. Szczerze mówiąc, ledwo ich pamiętam.
Moje pierwsze wyraźne wspomnienie z tej nocy,
to kiedy odwróciłem się od okna,
a panna Holbrook, stojąca tam pielęgniarka, była przerażona.
Przewieźli mnie na oddział medyczny.
Ale uderzyło mnie to, że czułem się odciążony,
jakby obmyto mi umysł.
Poczułem się nagle... - Wolny.
Tak.
Pamiętam, że ci mężczyźni wydawali się...
mili... nawet grzeczni... Ale poza tym nic.
- Przykro mi. - Nie szkodzi.
Coś jeszcze?
Nie. Na razie nie.
Dziękuję.
Wobec tego, panie Slater, pańska żona jest tutaj.
Powiedziano mi, że odwiedzała mnie dwa razy w tygodniu.
Pamiętam, że byłem dla niej okropny.
Myślę, że będzie dobrze. Jest na zewnątrz.
Dziękuję.
Szczęściarz z niego.
Przebywałem 17 lat w St. Claire
i nigdy nikt mnie nie odwiedził.
Walter...
Nie miałem zamiaru cię obwiniać, synu.
To tylko spostrzeżenie.
Walterze, masz jakąś teorię,
jak uzdrowiono tego człowieka?
Nie. Jeszcze nie, ale już jestem podekscytowany.
Nad lekiem na niepoczytalność, jak pewnie się domyślacie,
myślałem długo i intensywnie.
Oto są.
Widzisz ten zamek?
Możesz zrobić zbliżenie?
To jest lypticro-crypto.
Jeden z najlepszych.
A oni go otworzyli, jakby był kłódką od roweru.
Ci ludzie są albo bardzo sprytni,
albo bardzo bogaci, albo mają świetne znajomości.
Możesz trochę cofnąć?
- Co? - Zatrzymaj tutaj,
kiedy się odwraca.
Znam tę twarz.
Mogę skorzystać?
Możesz nas zostawić samych?
- Wiesz, kto to?
Skąd go znasz?
Z Laston-Hennings Cryonics.
Mówisz o kradzieży zamrożonych głów?
Tak. William Bell mówił, że ludzie stamtąd,
ci, którzy próbowali zabić mnie i którzy zabili Charliego,
kogoś szukają.
Belly mówił, że szukają swojego przywódcy.
Przeczesałam akta Laston-Hennings,
próbując się dowiedzieć,
której konkretnie głowy szukali.
Oglądałam te twarze przez ostatnie dwa miesiące.
Naprawdę próbujesz nam powiedzieć, że on
jest jedną z tych głów, które wykradli?
Dobra. Załóżmy przez chwilę, że masz rację.
Mrożone głowy nie wstają i nie chodzą sobie, ot tak.
Przecież zmarli nie wstają z grobów
i nie dokonują nocnych operacji mózgu.
Nie, wiem, że nie.
Ale on to zrobił.
Thomas Jerome Newton.
Newton.
Co o nim wiemy?
Poza nazwiskiem nic.
Thomas Jerome Newton to nazwisko w aktach
w Laston-Hennings Cryonics.
Ale jest fałszywe, donikąd nie prowadzi.
William Bell powiedział mi, że mężczyzna z tym znakiem
spróbuje otworzyć korytarz
między dwoma światami.
Powiedziano mi, że
rezultat będzie gorszy, niż możemy się spodziewać.
A czego możemy się spodziewać?
Całkowitego zniszczenia...
Biblijnych rozmiarów.
Co to ma wspólnego
z zakradaniem się do psychiatryka
i operowaniem mózgu schizofrenika?
Zapominasz, że oni go właściwie uzdrowili.
Jak na początek to trochę dziwne.
Co na to doktor Bishop?
Próbuje się dowiedzieć, jak konkretnie uleczyli Slatera.
Jeśli mu się uda, może zdołamy przewidzieć
kolejny ruch Newtona.
Nie ma miejsca na "może".
Nie wiem, do czego zmierza Newton,
ale wiem, co ja muszę zrobić.
Muszę go powstrzymać.
Lekarzem pana Slatera był psychiatra
o nazwisku Simon Paris.
Przekonajmy się, czy możesz go zlokalizować, moja droga.
Mam kilka pytań na temat historii choroby pana Slatera
przed przyjęciem do Hennington.
Pewnie.
A czego szukasz?
Nie jestem pewien.
Czegoś, co mogłoby wywołać urojenia.
Czegoś?
Czegoś lub kogoś.
Myślisz, że ktoś celowo
wywołał u niego chorobę?
To tylko teoria.
Prawdą jest, że nie ma leku na szaleństwo... To czysta fantazja.
Droga powrotna ze stanu obłąkania to walka.
Tylko nielicznym udaje się
w mniejszym lub większym stopniu wrócić do realnego świata.
A z tego co widzieliśmy u pana Slatera...
Cóż, jedynym wyjaśnieniem może być to,
że kiedyś wcale nie był obłąkany.
Nie ma żadnego Simona Parisa w bazie danych Związku Lekarzy.
Nie ma go na liście członków.
- Czy to znaczy, że nie żyje? - Nie sądzę.
A nawet wtedy powinien się na niej znajdować.
Numer lekarski pana Parisa
będzie na recepcie z dnia, kiedy go przyjęto.
Sprawdź w rejestrze wydanych leków.
Dlaczego ktoś miałby to zrobić, Walterze?
Uczynić kogoś obłąkanym?
Z wielu różnych powodów.
Uodporniłoby ich to na przesłuchania.
Okazuje się, że 14 lat temu,
doktor Paris wystawił receptę na czas nieokreślony
na leki dla pana Slatera.
Bez utraty ważności.
To interesujące.
W tym samym tygodniu wystawił identyczne recepty
dwu innym pacjentom.
W tym samym tygodniu?
W dwóch różnych szpitalach.
Zadzwonię do Olivii.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY W DUNWICH
A kiedy się obudziłam, czułam się, jakbym
piła całą poprzednią noc.
Tylko że ta trwałaby 14 lat.
Tu napisano, że cierpiała pani
na różne formy zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych.
Tak, nazywają to arytmomanią.
Miała pani obsesję na punkcie liczb.
Właściwie tylko jednej...
28.
Widziałam i słyszałam ją wszędzie.
Nie mogłam się od niej uwolnić.
28,28.
I nagle w ostatni wtorek rano
obudziłam się i to znikło, tak po prostu.
Nagle byłam wolna.
Lekarze nie potrafili tego wyjaśnić?
Między nami mówiąc,
chyba właśnie dlatego wciąż mnie tu trzymają.
Jeden z nich chce opisać mój przypadek.
Co FBI ma z tym wspólnego?
Nie jesteśmy pewni.
Być może, nic.
Czy moglibyśmy zerknąć na pani głowę?
Moją głowę?
To zajmie tylko chwilkę.
Mogłaby pani usiąść?
Przepraszam.
Czego pan szuka?
Jest.
Świeża blizna, ale bez szwów.
Wygląda bardziej na przypalenie laserem chirurgicznym.
Nie rozumiem.
Jaka blizna?
Więc co mi się stało?
Pani Crampton, czy ktoś panią odwiedzał podczas pobytu tutaj?
Mój mąż, mój syn.
A lekarz, który panią tu skierował... Doktor Paris?
Nie, nigdy.
Widziałam go dwa razy, zanim mnie tu wysłał.
Ale to właśnie doktor Paris zdiagnozował arytmomanię?
Nie. On stwierdził depresję poporodową.
Powiedział, że potrzebuję kilku tygodni odpoczynku i wysłał mnie tutaj.
Arytmomania po prostu zaczęła się któregoś dnia.
- Jak nam idzie? - Powinno działać,
ale zbyt długo trwało dotarcie do Slatera.
Pierwsza próbka obumiera.
Odżywcza kąpiel nie utrzyma jej dłużej niż pięć godzin.
Sześć, jeśli będziemy mieli szczęście.
Więc lepiej ruszajmy.
Trzeci pacjent, Stuart Gordon.
Tak samo, jak panią Crampton,
14 lat temu doktor Paris skierował go do szpitala
z psychiatrycznym odpowiednikiem kaszlu,
który rozwinął się w bujną schizofrenię.
Dwa dni temu cudownie ozdrowiał.
Pan Gordon myślał,
że jest aktorem Sydneyem Greenstreetem,
i chodził wkoło, cytując ”Casablancę”.
Zabawne.
Co?
Wygląda raczej jak Peter Lorre.
To był żart.
Całe życie potrafiłam zrozumieć,
co kieruje ludźmi...
Ich emocje, jak chciwość, zazdrość czy zemsta.
Ale Newton...
Ci ludzie, których ścigamy...
Jak mogę walczyć z czymś, czego nie rozumiem?
Olivio, wiem, uważasz, że tkwisz w tym sama.
Być może, przez to, co powiedział ci Bell.
Może taką masz osobowość.
Ale to nie tylko twoja walka.
To była Olivia.
Stuart Gordon, tak jak pozostali,
dwa dni temu obudził się całkowicie zdrowy.
Ma świeżą bliznę z tyłu głowy.
Musiałem coś pominąć.
Kiedy pan Slater miał przeszczepiony organ?
Słucham?
Jeden z leków, które przepisał doktor Paris, zapobiega odrzucaniu przeszczepów.
Podaje się go tylko pacjentom po przeszczepach.
Jest absolutnie bezużyteczny przy schizofrenii paranoidalnej.
Co sugeruje, że doktor Paris to nie lekarz,
ale zwykły konował!
Chyba że to geniusz.
Co?
Przeszczepy organów.
Ludzki mózg.
Cóż, połowa.
Ale martwy jest bezużyteczny,
bo kiedy usunie się tkankę mózgową z żyjącego organizmu,
można utrzymać ją żywą przez krótki czas w odżywczej zawiesinie.
Choć w końcu i tak umrze.
To problem, który próbowałem rozwiązać wiele razy
- bez rezultatu. - Utrzymać przy życiu ludzki mózg?
To wcale nie jest łatwa sprawa. Widzisz,
nie wystarczy po prostu podać krew i tlen.
Trzeba również dostarczyć stymulacji elektrycznej.
Ale doktor Paris znalazł rozwiązanie.
Umieścił tkankę mózgową wewnątrz innego mózgu.
Przepraszam, nie nadążam. Jaką tkankę mózgową?
Naszych obłąkanych pacjentów.
Pana Slatera, pani Crampton i pana Kondoma.
Gordona.
Te zdjęcia mają kilka lat.
Czy widzicie niewielkie przebarwienia?
Normalnie uznano by to za błąd urządzenia.
Ale to nie jest błąd.
To obca tkanka.
Dlatego wszystkim podawano leki przeciw odrzuceniu.
Więc te operacje, które przeprowadził Newton...
Usuwał wszczepioną tkankę mózgową.
Moja teoria tłumaczy obłęd pacjentów.
Wkładanie tkanki jednej osoby
do mózgu innej to...
To jakby włożyć silnik motocykla do samochodu.
Są po prostu niekompatybilne.
Dlatego, że umysł gospodarza nie potrafi
przetworzyć nowych informacji.
Stąd te symptomy.
Fałszywe wspomnienia, urojenia.
Ale kiedy tylko usunie się obcą tkankę,
wracają do zdrowia.
Dokładnie.
Agent Farnsworth.
Cześć. Tu doktor West.
Pytałaś, czy mamy jakiś informacje
o doktorze Parisie w naszym ośrodku... Nie mamy.
- Dziękuję za... - Nie skończyłam.
Sprawdziliśmy również w zaprzyjaźnionych ośrodkach.
Tak?
To rodzi kolejne pytania.
Po co kawałki czyjegoś mózgu wszczepiać innym ludziom?
I czyjego mózgu?
To rzeczywiście dobre pytanie.
- Nie mam pojęcia. - Peter...
Możemy porozmawiać?
Walter, mówiłeś, że nikt cię nie odwiedzał,
kiedy byłeś w St. Claire, prawda?
Tak.
Zgodnie z aktami, doktor Paris odwiedził cię sześć razy.
Czy mogę obejrzeć twoją głowę?
Dobrze.
Jest.
Jest inna. Starsza, ale...
To z pewnością blizna.
W twojej karcie napisano,
że przechodziłeś już wcześniej to badanie,
właściwie kilka razy.
To nie jest dobry pomysł, Peter.
Te urządzenia mają magnesy,
które wyrywają metal z pacjentów.
A ja mam czip namierzający wszczepiony w kark...
Lokalizator GPS.
Absolutnie nie masz się czego obawiać,
bo jest zrobiony z krzemu.
I wiesz doskonale,
że maszyna nie ma na niego wpływu.
Może trochę valium pomoże.
Dość dawno nie brałem valium.
To dobry pomysł.
Poproszę 50 miligramów.
To dość duża dawka.
Mam dość dużą tolerancję.
No dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Tak.
To rutynowy zabieg.
A valium zapobiegnie klaustrofobii,
którą możesz czuć.
Nie martwię się klaustrofobią, Peterze.
Jak myślisz, co ten człowiek mi zrobił?
Nie wiem, Walterze.
Ale dowiemy się, dobrze?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Walter chciał poczekać na wyniki,
ale jest Walter na prochach
i jest Walter na haju.
Astrid odwiozła go do domu.
Widziałaś jego twarz,
kiedy rozmawialiśmy z panem Slaterem?
Jak myślisz, jak on się czuje...
Marzy, by móc wrócić do czasu,
zanim popadł w obłęd.
Jest wystarczająco świadomy, by zrozumieć, ile stracił.
Nie chcę być nieczuła,
ale na ile znam twojego ojca...
szaleństwo uczyniło go lepszym człowiekiem.
A już z pewnością lepszym ojcem.
Powinienem był odwiedzić go w St. Claire.
Wydaje mi się, że teraz mu to wynagradzasz.
Przejrzałam zdjęcia mózgu twojego ojca.
- I co? - Powinieneś to zobaczyć.
Nigdy nie widziałam czegoś takiego.
Trzy blizny po tej samej stronie,
na lewym płacie skroniowym.
Te cięcia schodzą w głąb, aż do istoty szarej.
Nie nadążam.
Walterowi nie wszczepiono tkanki mózgowej.
Jemu ją usunięto.
Tak, z hipokampu.
I o ile potrafię stwierdzić,
nie ma ku temu medycznego powodu.
A do czego służy... ten hipokamp?
Kontroluje zahamowania,
wspomaga pamięć długoterminową,
wzmacnia zmysł orientacji przestrzennej.
Czy ma pani zdjęcia pozostałych trzech pacjentów?
Oczywiście.
O czym myślisz?
Poczekaj chwilkę.
To fragment, który wsadzili Slaterowi.
Spójrz...
Pasuje doskonale.
Chyba wziąłem za dużo valium.
Dezorientacja, zawroty głowy, mdłości.
Musiałem przekroczyć dawkę.
Może powinniśmy zabrać cię do szpitala, Walterze.
Nie chcę jechać do szpitala.
Potrzebuję Fotel z Fioletowego Sedana.
Walterze, mówisz bez sensu.
Moja droga, Fotel z Fioletowego Sedana to zespół muzyczny.
Ich debiutancki album...
zawsze mi pomaga, kiedy biorę valium.
Jest w laboratorium. Musimy iść...
Walterze...
Nie, ty... Ty prowadzisz.
Mogę zwymiotować w samochodzie.
Może zostań i odpocznij,
a ja to przywiozę?
Tak będzie najlepiej.
Zaraz wracam.
To musiał być Paris.
Usunął fragmenty mózgu Waltera.
Ale po co?
I po co je zachował?
Pamięć.
Hipokamp... Magazyn pamięci.
Bell powiedział ci, że Newton chce otworzyć drzwi na drugą stronę, tak?
Wiemy, że Walter już tego dokonał.
Ale nie pamięta, jak to zrobił.
Dlatego nie może sobie przypomnieć.
Dosłownie usunięto mu wspomnienia.
Niemożliwe.
Więc jak Newton je odczyta?
Teoretycznie nie może.
Ale teoretycznie powinien być zamrożoną głową.
Ale gdyby niemożliwe stało się możliwe, czego by potrzebował?
Potrzebowałby...
wszczepić wspomnienia do mózgu, który może je odczytać.
Walter.
Halo?
Astrid, gdzie jesteście?
Ja jadę do laboratorium,
a Walter jest w domu.
Wysłał mnie po album.
- Kiedy? - Pięć minut temu.
Musisz tam wrócić. Walter jest w niebezpieczeństwie.
Już wracam.
Spokojnie, agentko Farnsworth.
Nie musisz budzić wszystkich sąsiadów.
Witam, doktorze Bishop.
Peter... Już go nie było, kiedy tu dotarłam.
Przykro mi.
Peter, nie powinnam była go zostawiać.
To nie twoja wina. Nie wiedziałaś.
Mam pomysł.
W zeszłym tygodniu, kiedy Walter się zgubił,
zrobił to, czego można się było spodziewać.
Wszczepił sobie czip naprowadzający,
żebym mógł go znaleźć, kiedy się zgubi.
Nie może być daleko. Chodźmy.
Nie ruszaj się, proszę. Nie będzie bolało.
Przepraszam, czy my się znamy?
Poznamy się.
To łagodny środek uspokajający, coś, co ukoi twoje nerwy.
Już dostałem 50 miligramów valium.
Więc to powinno ci się spodobać.
Dunham.
Dunham, gdzie jesteś?
Dwie przecznice na południe od przystanku na Boylston.
Policja bostońska wysyła jednostkę taktyczną.
Podaję im twoją pozycję.
Jedź dalej.
Jedź dalej i skręć w następną w lewo.
Ludzki mózg to fascynujący organ.
Ale nie jest stabilny.
Usunięcie fragmentu niszczy całą sekcję.
Tworzy nowe połączenia i ścieżki.
Znalezienie starych połączeń
może być niełatwe.
Skręć w następną w lewo.
Tutaj. Jest tutaj!
Dalej, dalej! Ruchy, ruchy!
Walter!
Czysto!
Znaleźli czip.
Pokażę ci kilka zdjęć.
Kiedy zobaczysz obraz, powiedz mi
pierwszą rzecz, jaka przyjdzie ci na myśl.
Nie ma dobrych czy złych odpowiedzi.
Ale proszę, byś powiedział prawdę.
Jeśli skłamiesz, będę wiedział.
Używasz skojarzeń,
by zobrazować funkcje mojego mózgu
znaleźć ścieżki nerwowe.
Próbujesz mnie naprawić?
Obawiam się, że nie.
Powiedz mi, o czym myślisz, gdy to widzisz.
Pierwszy semestr chemii organicznej.
Mój parter z laboratorium i ja siadaliśmy z tyłu
i wąchaliśmy opary benzyny.
Peter.
Przykro mi. Wiem, że to trudne.
To nie działa.
Nie ma połączenia.
- Mam zmienić ustawienia? - Nie, nie, nie...
Musimy znaleźć coś mocniejszego do stymulacji jego pamięci.
Oczywiście.
Ludzka pamięć oparta jest na zmysłach.
Wzrok nie jest najsilniejszym bodźcem.
Słuch i zapach działają lepiej.
Potrzebujemy...
odpowiedniego kontekstu.
Walter powiedział, że tkanka mózgowa nie przetrwa długo
poza ludzkim ciałem.
Co oznacza, że muszą być niedaleko.
Ogłosiliśmy stan zagrożenia w szpitalach,
jednostkach pogotowia i przychodniach na obszarze Bostonu.
Dzwoniliśmy nawet do weterynarzy.
Sądzicie, że będą potrzebowali szpitala
do zakończenia zabiegu.
Ale z ich poziomem technologicznym nie możemy być pewni.
To początek, jeśli się mylimy,
musimy być bardziej pomysłowi.
Dziewczyna w czerwonej sukience.
Jak mogłem to przeoczyć?
Dziewczyna w czerwone sukience,
28,28, Sydney Greenstreet.
Wszyscy pacjenci doktora Parisa mieli obsesje.
Slater cały czas mówił
o dziewczynie, mieszkającej naprzeciwko,
o której myśleliśmy, że nie istniała.
Ale ona istniała.
Mieszkała naprzeciwko mnie,
kiedy jako dziecko byłem w Cambrigde.
Miała na imię Sydney, mieszkała na 2828 Green Street.
- Więc to były wspomnienia Waltera. - Dokładnie.
Pamięć to właściwie...
Chodzi o kontekst, o powiązania.
Za każdym razem, kiedy Walter prosił o jedzenie
muzykę czy obraz, próbował wskrzesić jakąś chwilę, by pomogła mu pamiętać.
Co sugeruje...?
Nie wiem. Nie wiem.
Ale jeśli próbują zmusić go, by sobie przypomniał,
jak zbudował drzwi na drugą stronę,
może... Może wezmą go
do miejsca, gdzie to zrobił.
- Jezioro Reiden, dom nad jeziorem. - Nie, nie, nie.
Nie, nie, tam otworzył drzwi,
ale nie tam je wymyślił.
CAMBRIDGE, MASSACHUSETS To miejsce wygląda znajomo.
Ostatnio, gdy tu byłem, była inna pora roku.
Spadały liście.
Tak, to miejsce istnieje w obu światach.
Ale po mojej stronie drzewa obumarły dawno temu.
To samo zniszczyło trawę.
Zwą to Zarazą.
To straszne.
Prawda?
Smith stoi na czatach,
a ja zająłem się resztą.
Jesteś bezpieczny.
Dobrze.
A teraz, doktorze Bishop,
Wiem, które obszary twojego mózgu potrafią odczytać
dane zawarte w tych skrawkach.
W świecie doskonałym po prostu włożyłbym je z powrotem,
a nie narażał pana na tak brutalny proces.
Ale to jedyny sposób, w jaki możemy połączyć
te kawałki pańskiego mózgu.
Połączenie zakończone.
A teraz, doktorze Bishop...
Wie pan, gdzie się znajduje, prawda?
Oczywiście, że wiem.
To mój dom.
Działa.
Gdzie moja żona? Gdzie mój syn?
Naćpałeś mnie.
Tak. A teraz...
Mam do ciebie pytanie.
Zbudowałeś kiedyś drzwi...
Drzwi, dzięki którym mogłeś przechodzić między światami.
Powiedz mi, jak to zrobiłeś.
Jak tam sprawy po twojej stronie?
Powiedziano mi, że gorzej.
I wiem, dlaczego zbudowałeś te drzwi.
Wiem, co straciłeś.
Czy zamierzasz udawać,
że chcesz go znowu stracić?
Opowiedz mi o drzwiach.
Mamy towarzystwo.
Są tutaj.
W porządku. Skończyliśmy.
Mamy wszystko, czego potrzebujemy.
Proszę o wybaczenie, doktorze Bishop.
Walter! Walter!
Walter.
Słyszysz mnie? Walter!
Walter, słyszysz mnie?
Walter!
Witaj synu.
Pomożesz mi?
W porządku.
Jestem z FBI.
Właśnie wyszli. Tylnymi drzwiami!
Stój! FBI!
Wyjdź stamtąd.
Zejdź powoli.
Trzymaj ręce na widoku.
Spróbuj tylko drgnąć,
a rozwalę ci łeb.
Czy to moje?
Tak.
Moja tkanka mózgowa, Peter...
Umiera.
Cokolwiek tam było...
Wspomnienia, których nigdy nie odzyskam.
Już dobrze. Nie potrzebujesz ich.
Witaj, synu.
Walter?
Walter!
Hej, Walter, spójrz na mnie. Walter!
Sądzę, że powinnaś o czymś wiedzieć.
Chodzi o Waltera Bishopa.
Umrze, chyba że zrobisz dokładnie to, co powiem.
Wstrzyknąłem mu neurotoksynę
i jeśli nie dostanie antidotum w ciągu 4 minut,
to go zabije.
Możesz to nazwać moim zabezpieczeniem.
Blefujesz.
Hej, to ja.
Zrobili coś Walterowi.
Nie wiem, co,
ale myślę, że został otruty.
Jego tętno szaleje.
Co mu zrobiłeś?
Zapytaj go, czy widzi apteczkę, którą zostawiłem.
Olivio, musisz tu wrócić.
Proszę! Proszę. Potrzebuję twojej pomocy.
Peter, słuchaj. Widzisz apteczkę?
Jest tu jakaś na stole. Dlaczego?
W apteczce są trzy fiolki.
Wstrzyknięte w odpowiedniej kolejności zneutralizują truciznę.
- Mów. - Nie, nie, nie.
Jeszcze nie.
Masz około dwóch minut, zanim doktor Bishop umrze.
Jeśli pobiegniesz, stracisz 40 sekund, zanim do niego dotrzesz.
Daj mi swój telefon. Kiedy z telefonu Petera usłyszę, że
jesteś już w domu, powiem ci, co masz robić.
Zwariowałeś, jeśli myślisz, że cię puszczę.
Olivio, proszę, musisz mi pomóc.
On chyba umiera.
O Boże, Walter! Walter!
Wybór należy do ciebie.
Możesz mieć mnie...
albo Waltera Bishopa.
Minuta 45 sekund.
No dalej, Olivio.
Olivio, proszę, musisz tu wrócić.
- Potrzebuję twojej pomocy. - Wybieraj,
ja albo Walter Bishop.
Idź do diabła.
Daj mi swój telefon!
Dobra, sukinsynu.
Masz apteczkę?
Mam.
Powiedz, jak to zrobić.
Niebieska, żółta, czerwona.
Dobra, niebieska, żółta, czerwona.
Olivio, teraz wiem, jaka jesteś słaba.
Peter...
Okropnie boli mnie głowa...
i mam niespodziewaną ochotę na skrzydełka.
On miał rację. Kierowały mną emocje.
Postawiłam przyjaciela ponad obowiązkiem.
Poza tym nie wiemy, czy Walter dał Newtonowi plany drzwi.
Walter nie pamięta,
a tkanka mózgowa, którą wydobył Newton, jest martwa.
- A doktor Paris? - Nic nie mamy. Zniknął.
Jedyne co mamy, to kolejne pytania.
Kim jest Paris?
Skąd Newton wiedział o wspomnieniach Waltera?
I dlaczego pozostawili Waltera przy życiu?
Przypuszczam, że tak już będzie.
Im więcej odpowiedzi otrzymujemy, tym więcej rodzi się pytań.
Ale przecież nie mamy żadnych odpowiedzi.
Oczywiście, że mamy.
Nadaliśmy naszemu wrogowi nazwisko i twarz.
To już coś.
I ocaliłaś życie doktora Bishopa, to też się liczy.
Ponieważ mimo tego, co myślisz,
dokonałaś wyboru racjonalnego, a nie emocjonalnego.
Gdybyś złapała Newtona czy nawet go zabiła,
to i tak nie zakończyłoby wszystkiego.
A przecież jest tylko jeden Walter Bishop...
i będziemy go potrzebować, zanim to się skończy.
Nie bądź dla siebie taka surowa.
Ciebie też będziemy potrzebować.
Chcą się tylko upewnić, że wszystko jest w porządku.
Wiem.
Powinienem był cię odwiedzić, Walterze,
kiedy byłeś w St. Claire.
Nic się nie stało, Peter.
Gdybyś mnie nawet odwiedził, i tak pewnie bym tego nie zapamiętał.
Będę za drzwiami, gdybyś mnie potrzebował.
Jest gotowy, doktorze Paris.
Czy jego organizm jest kompletnie czysty?
Bez środków odurzających i antydepresantów?
- Elektrody na miejscu. - Dobrze.
Witaj, Walterze.
Wygodnie ci?
Wygodnie?
Jestem przerażony, Belly.
Chciałbym, żeby był inny sposób.
Ale to, co osiągnąłeś...
jest po prostu zbyt niebezpieczne.
A jeśli kiedyś będziemy musieli tam wrócić?
Nie martw się. Twoja pamięć...
Schowam ją w miejscu, które tylko ja mogę znaleźć.
A teraz posłuchaj mnie, Walterze.
Stworzyłeś drzwi do innego wymiaru.
Pomyśl o tych drzwiach.